Ochrona roślin

Ochrona bioróżnorodności na terenach chronionych chemicznie i wokół nich

Celem stosowania chemicznych zabiegów ochrony roślin jest ograniczenie liczebności agrofagów do poziomu nie stanowiącego zagrożenia dla plonowania roślin uprawnych, natomiast obowiązkiem stosującego ochronę jest niedopuszczenie do wystąpienia negatywnych, ubocznych skutków zabiegu takich, jak likwidowanie organizmów pożytecznych (pasożyty szkodników, drapieżcy, owady zapylające) i innych gatunków nie będących celem zwalczania. Zachowanie bioróżnorodności jest obowiązkiem każdego rolnika i dlatego stosowanie metody chemicznej należy ograniczać do niezbędnego minimum dobierając środki ochrony roślin najmniej zagrażające środowisku i zapobiegać znoszeniu cieczy użytkowej na sąsiadujące uprawy i otaczające pole środowisko. Negatywny wpływ agrotechnologii na bioróżnorodność w miejscu stosowania – na polu – jest dobrze znany, ale ostoje i różnorodne siedliska roślin i zwierząt, np. zadrzewienia, zakrzaczenia, zabagnienia etc. w krajobrazie rolniczym mogą równoważyć spadek bioróżnorodności spowodowany intensywną produkcją rolniczą. W celu zwiększenia efektywności produkcji rolnictwo konwencjonalne upraszcza strukturę przestrzenną i gatunkową upraw, eliminując zbędne siedliska i organizmy, tworząc łatwe do uprawy mechanicznej wielkoobszarowe pola. Upraszczanie krajobrazu, podobnie jak niektóre zabiegi agrotechniczne, eliminuje wiele gatunków zwierząt i roślin. Wzbogacanie krajobrazu w zadrzewienia śródpolne, miedze, oczka wodne, środowiska trawiaste itp. zwiększa bogactwo gatunkowe zwierząt i roślin.