1
Close

Stosowanie stałej pokrywy gleby.

Stała pokrywa gleb jest jedną ze zrównoważonych praktyk przeciwerozyjnych. Zapobiega wymywaniu lub wywiewaniu cząsteczek gleby wraz z cennymi składnikami pokarmowymi oraz pozwala na lepszą akumulację wody w glebie w okresie zimowym.

2
Close

Ograniczenie uprawy gleby do niezbędnego minimum.

Zmniejszenie intensywności zabiegów uprawowych w polu prowadzi do poprawy jakości gleby i zwiększenia jej możliwości produkcyjnych. Dzięki rezygnacji z głębokiej orki i licznych uprawek, ogranicza się zjawisko zagęszczenia gleby, jej przesuszenia i podatności na erozję wodną oraz wietrzną. Zapobiega się również zaburzeniu prawidłowego obiegu składników pokarmowych w glebie, szybszego rozkładu materii organicznej, a co najważniejsze destrukcji jej życia biologicznego. Ograniczenie uprawy roli to też niższe koszty zabiegów w polu i większa ochrona lokalnego ekosystemu.

3
Close

Stosowanie odpowiedniego płodozmianu roślin.

Prawidłowo skonstruowany płodozmian pozwala na bilansowanie azotu i materii organicznej w glebie. Spełnia również funkcję fitosanitarną poprzez ograniczenie rozwoju chorób i szkodników oraz regulację zachwaszczenia w polu. Odpowiednio skonstruowany płodozmian uwzględnia potrzeby kolejno występujących po sobie roślin i stopień zmęczenia gleby po ich uprawie.

4
Close

Uprawa gleby w poprzek skłonu i zapobieganie spływowi wody ze stoku.

Uprawa gleby w poprzek skłonu zapobiega spływom wody, minimalizując zjawisko erozji. Tym samym woda pozostaje w glebie i jest dostępna dla roślin. Innym rozwiązaniem zapobiegającym spływowi powierzchniowemu i wymywaniu cząsteczek gleby z pól są sztuczne zapory.

5
Close

Nawożenie w oparciu o potrzeby żywieniowe roślin i zasobność gleb.

Nawożenie należy wykonywać w oparciu o potrzeby żywieniowe roślin uprawnych oraz zasobność gleb w niezbędne dla nich składniki pokarmowe. Zasobność tą ustala się na podstawie badań gleby, które stanowią podstawę precyzyjnego planu nawożenia. Plan taki zawiera informacje o wielkości dawek konkretnych nawozów przypisanych do poszczególnych miejsc w polu, z uwzględnieniem regulacji pH gleby. Aplikacja tak ustalonych dawek pozwala na uzupełnienie składników pokarmowych według zróżnicowanych w obrębie pola potrzeb nawozowych gleby. Dzięki precyzyjnie wykonanej aplikacji rolnik działa adekwatnie do potrzeb roślin i gleby, generuje oszczędności oraz chroni lokalny ekosystem.

6
Close

Stosowanie nowoczesnych rozwiązań agrotechnicznych i systemów wspomagania decyzji.

Nowoczesne rozwiązania agrotechniczne pozwalają na większą niż dotąd precyzję pracy w polu poprzez wykorzystanie m.in. takich technologii, jak GPS, GIS, zdjęcia satelitarne, drony, komputerowe systemy wspierania decyzji, czy aplikacje na smartfony. Dzięki tym technologiom gospodarstwo optymalizuje procesy produkcyjne, usprawnia pracę i ogranicza swój negatywny wpływ na środowisko poprzez efektywniejsze wykorzystanie środków produkcji. Są więc one nieodzownym wsparciem dla zrównoważonego systemu zarządzania w rolnictwie.

7
Close

Optymalizacja zabiegu nawadniania w oparciu o potrzeby wodne roślin i zasobność wodną gleby.

Optymalizacja ta dotyczy dawki i czasu wykonania zabiegu irygacji. Jej celem jest unikanie marnotrawstwa wody, wymywania składników pokarmowych z gleby oraz zapewnienie optymalnych warunków rozwoju roślin.

8
Close

Optymalizacja stosowania środków ochrony roślin w oparciu o aktualną presję szkodników i chorób.

Stosowanie środków ochrony roślin wymaga rzetelnej wiedzy o chwastach, szkodliwych organizmach i chorobach, jakie występują w polu oraz o wrażliwości konkretnych upraw na tego typu zagrożenia. Powinno się je aplikować w oparciu o ekonomiczne progi szkodliwości, a więc reagować na czas, odpowiednią i precyzyjnie aplikowaną dawką właściwych środków.

To główne wymagania Integrowanej Ochrony Roślin, która zakłada ich stosowanie w sposób racjonalny i odpowiedzialny wobec środowiska oraz zdrowia człowieka. Odpowiedzialność ta powinna być również realizowana poprzez odpowiednie łączenie mechanicznych, biologicznych i chemicznych metod ochrony roślin.

9
Close

Wprowadzenie stref buforowych i miedz z wykorzystaniem różnorodności roślin.

Miedze i strefy buforowe są siedliskiem roślin, drobnych zwierząt i ptaków. Stanowią dla nich schronienie i są ważne z punku widzenia bioróżnorodności krajobrazu rolniczego. Strefy buforowe zapobiegają erozji gleb i przemieszczaniu zanieczyszczonych cząstek z pól poza ich granice.

10
Close

Wprowadzenie i utrzymanie stref buforowych wokół cieków i zbiorników wodnych.

Strefy buforowe wokół cieków I zbiorników wodnych zapobiegają ich zanieczyszczeniu. Strefy takie ograniczają spływ niebezpiecznych substancji do wód poprzez ich filtrowanie. Polepsza to jakość i zwiększa bioróżnorodność wód.

11
Close

Zapobieganie miejscowemu skażeniu gleby przez instalację punktów bezpiecznego mycia opryskiwaczy.

W celu zapobiegania punktowemu skażeniu gleby, mycie i napełnianie opryskiwaczy powinno odbywać się w przeznaczonych do tego miejscach, z zachowaniem odpowiednich zasad.

12
Close

Zapewnienie pracownikom bezpieczeństwa i odpowiednich warunków pracy.

Aby zapewnić bezpieczeństwo i higienę pracy w gospodarstwie rolnym konieczna jest identyfikacja zagrożeń i opracowanie procedur prewencyjnych oraz szybkiego reagowania, zgodnie z obowiązującym prawem. Pracownicy muszą mieć zapewnione dobre warunki pracy, przechodzić obowiązkowe badania lekarskie i odbywać regularne szkolenia BHP. Przestrzeganie przepisów dotyczących BHP obowiązuje również w gospodarstwach prowadzonych wyłącznie rodzinnie.

13
Close

Wspieranie lokalnych inicjatyw społecznych.

Praca rolnika ma znaczący wpływ na stan środowiska, a przez to na lokalną społeczność. Rolnik ponosi odpowiedzialność za zarządzanie zasobami naturalnymi, które są własnością społeczną. Czynny udział rolników w realizacji lokalnych działań społecznych przyczynia się do wzajemnego zrozumienia i wzmacniania więzi sąsiedzkich.

14
Close

Uzupełnianie wiedzy fachowej, niezbędnej przy prowadzeniu gospodarstwa rolnego.

Produkcja rolna to proces wymagający rzetelnej wiedzy z zakresu agrotechniki, zarządzania gospodarstwem i kapitałem ludzkim, czy też budowania profesjonalnych relacji biznesowych i pozycji konkurencyjnej na rynku żywności. Stałe podnoszenie poziomu kompetencji zawodowych przez rolnika jest niezbędne do osiągania zakładanych celów biznesowych.

Opracowanie własne Polskiego Stowarzyszenia Rolnictwa Zrównoważonego ASAP.

Czym jest rolnictwo zrównoważone?

Rolnictwo zrównoważone jest formą ekonomicznie opłacalnej, bezpiecznej produkcji wysokiej jakości żywności, zakładającej racjonalne gospodarowanie zasobami naturalnymi oraz prowadzenie działalności rolniczej w sposób odpowiedzialny społecznie.

Koncepcja, która odpowiada na potrzeby współczesnego świata

Kurczące się zasoby naturalne Ziemi, postępujące, dotkliwe zmiany klimatyczne i perspektywa konieczności wyżywienia kolejnych 2 mld ludzi w 2050 roku przy ograniczonym dostępie do wody oraz gruntów uprawnych, to najważniejsze wyzwania dla współczesnego rolnictwa. Już teraz wymagają one zdecydowanych i skutecznych rozwiązań, które pozwolą łączyć efekt poprawy wydajności oraz jakości produkcji rolniczej z racjonalnym wykorzystaniem zasobów naturalnych. Rolnictwo zrównoważone w pełni odpowiada na te globalne wyzwania, stanowiąc realną perspektywę wobec konwencjonalnego sposobu zarządzania, który przestaje się sprawdzać.

Koncepcja, która pozwala na długofalowy rozwój gospodarstwa

Model zrównoważonego zarządzania gospodarstwem rolnym nie gwarantuje wzrostu zysku tu i teraz, ale pozwala osiągnąć stabilność ekonomiczną działalności rolniczej w dłuższym okresie czasu. To niezwykle ważne z punktu widzenia jej odporności na wszelkie kryzysy dotykające zarówno lokalną, jak i globalną gospodarkę. Zrównoważone praktyki rolnicze pozwalają efektywniej korzystać ze środków produkcji oraz lepiej chronić środowisko i otoczenie, w którym gospodarstwo funkcjonuje. Wskazują one również na konieczność współpracy rolnika ze społecznością lokalną, unikanie konfliktów z mieszkańcami wsi oraz zaangażowanie w ich potrzeby. Społecznie odpowiedzialny biznes rolniczy, działający w sposób etyczny oraz chroniący środowisko i zdrowie ludzi, zyskuje zaufanie społeczne. Zaufanie to z kolei jest kluczem do stabilności finansowej i długofalowego rozwoju gospodarstwa rolnego.