Rolnictwo zrównoważone definiowane jest jako wszelkie działania ograniczające wpływ produkcji rolniczej na środowisko naturalne i klimat, przy jednoczesnym zachowaniu opłacalności ekonomicznej gospodarstwa oraz jego pełnej akceptacji społecznej¹. Model ten dąży do zoptymalizowania procesów produkcyjnych i trwałego oparcia ich na naturalnej żyzności gleb, mądrym i odpowiedzialnym gospodarowaniu zasobami wodnymi oraz ochronie czystości powietrza. Stanowi on swoistą próbę zachowania status quo i minimalizowania strat w ekosystemie.
Rolnictwo regeneratywne stanowi wyspecjalizowany podsystem wewnątrz rolnictwa zrównoważonego, który idzie o krok dalej. Podczas gdy model zrównoważony koncentruje się na ograniczaniu negatywnego wpływu (tzw. „niepogarszaniu” stanu środowiska), model regeneratywny skupia się na aktywnej odbudowie, rewitalizacji i uzdrawianiu zdegradowanych zasobów przyrodniczych². Praktyki regeneratywne to wszystkie działania agronomiczne i zarządcze, które prowadzą do odtworzenia naturalnych cykli przyrody, odbudowy żyzności biologicznej i fizycznej gleby, poprawy stanu i czystości wód, aktywnego wspierania bioróżnorodności oraz zwiększenia sekwestracji węgla organicznego w profilu glebowym, co bezpośrednio przyczynia się do łagodzenia zmian klimatycznych.
Podkreślić należy kluczową zasadę systemowości (holistycznego podejścia) rolnictwa regeneratywnego: wprowadzenie pojedynczych praktyk (np. samego wysiewu poplonu lub okazjonalnego stosowania nawożenia organicznego) bez całościowej, głębokiej zmiany systemu zarządzania gospodarstwem nie stanowi o wdrożeniu modelu regeneratywnego. Dopiero synergiczne połączenie rezygnacji z orki, stałego okrycia gleby, dywersyfikacji biologicznej i domykania obiegów biogenów tworzy samoregulujący się, odporny system produkcyjny.