Polska i Uzbekistan to dwa rynki o bardzo zbliżonej skali – w obu krajach mieszka po ponad 37 milionów osób. O ile jednak Polska jest liderem produkcji żywności w Unii Europejskiej, o tyle Uzbekistan, jako najliczniejszy i najszybciej rozwijający się kraj Azji Centralnej, znajduje się w fazie głębokiej modernizacji swojego rolnictwa.
Uzbekistan, tradycyjnie silny w produkcji owoców, orzechów i bawełny, coraz wyraźniej staje się regionalnym hubem, który poszukuje zaawansowanych technologii, wiedzy eksperckiej oraz wysokiej jakości produktów przetworzonych. Ta demograficzna i gospodarcza bliskość sprawia, że oba nasze kraje są dla siebie naturalnymi partnerami biznesowymi.
Właśnie o tym potencjale rozmawiali Olaf Horbańczuk, Dyrektor Polskiego Stowarzyszenia Zrównoważonego Rolnictwa i Żywności, oraz Mirzokhid Alikulov, Radca Ekonomiczny Ambasady Republiki Uzbekistanu w Polsce. Było to bardzo dobre, konstruktywne spotkanie, skupione na możliwościach realnej kooperacji i transferze wiedzy między naszymi rynkami. Rozmowy te bezpośrednio nawiązują do działań zapoczątkowanych pod koniec ubiegłego roku w Taszkiencie, gdzie budowanie trwałych relacji w obszarze rolno-spożywczym zyskało status priorytetu w kontaktach Polski z krajami Azji Centralnej.
Kontynuacja tego dialogu ma silne uzasadnienie w twardych danych handlowych. Wymiana towarowa między naszymi krajami dynamicznie rośnie – w 2024 roku wartość polskiego eksportu produktów rolno-spożywczych do Uzbekistanu wyniosła 72 mln euro, a tylko w okresie od stycznia do sierpnia 2025 roku przekroczyła już 34 mln euro. Jesteśmy dla Uzbekistanu kluczowym dostawcą wyrobów czekoladowych, mrożonych warzyw, pasz oraz świeżych jabłek i gruszek. Z kolei polski rynek chętnie importuje uzbeckie orzechy, suszone owoce oraz surowce roślinne.
Ostatnie spotkanie pokazało, że obie strony są gotowe na kolejny etap współpracy – nie tylko handlowej, ale też eksperckiej. Uzbekistan pozostaje jednym z najważniejszych partnerów Polski w regionie, a polskie doświadczenia w zakresie budowania zrównoważonych łańcuchów dostaw i bezpieczeństwa żywnościowego stanowią cenny kapitał, którym chcemy się dzielić w ramach wzmacniania wzajemnych relacji biznesowych.